چکیده و خلاصه‌ای از کتابِ انواعِ فضا نوشته‌ی ژُرژ پِرِک به ترجمه پیمان عشقی

ژُرژ پِرِک رمان‌نویس و فیلم‌سازفرانسوی در خانواده یهودی لهستانی‌تبار در حومهٔ کارگرنشین پاریس به دنیا آمد. او تنها پسر «ایسِک ژودکو» و «سیرلا (شولیویکز) پِرِتز» بود که در دههٔ ۱۹۲۰ به فرانسه مهاجرت کرده بودند. او خویشاوندی دوری با نویسندهٔ ییدیش‌زبان ایساک لایب پرتز دارد.

هنگامی که در دانشگاه سوربن تاریخ و جامعه‌شناسی می‌خواند، شروع به نوشتن مقاله و مرور برای نشریات معتبر ادبی کرد . طی سال‌های ۱۹۵۸–۵۹ در ارتش خدمت می‌کرد و پس از مرخصی با پولت پترا ازدواج کرد. آن‌ها یک سال (۱۹۶۰–۶۱) را در صفاقس تونس گذراندند، جایی که پولت به عنوان معلم کار می‌کرد.

در سال ۱۹۶۱ به عنوان کارمند بایگانی در آزمایشگاه تحقیقات فیزیولوژیکی عصبی دانشگاه پیر و ماری کوری مشغول کار شد. شغل وی شغلی با درآمد پایین بود که وی این شغل را تا سال ۱۹۷۸ ادامه داد. بعضی از مفسرین آثار وی خاطر نشان می‌کنند که سروکار داشتن مداوم و روزانه با داده‌ها و اسناد احتمالاً بر روی سبک ادبی وی تأثیر گذاشته‌است. از دیگر عوامل تأثیرگذار در سبک پرک می‌توان به پیوستنش به اولیپو اشاره کرد. وی در سال ۱۹۶۷ همراه با ریمون کنو و دیگران به این محفل ادبی پیوست. پرک شاهکار خود زندگی: یک دستورالعمل را به ریمون کنو که قبل از انتشار این کتاب درگذشته بود تقدیم کرده‌است.

در دههٔ شصت، پرک همراه با مترجمش اوژن هلمل و فیلیپ دروگوز آهنگساز بر روی مجموعه‌ای از نمایش‌های رادیویی شروع به کار کرد؛ و کمتر از یک دهه بعد فیلم می‌ساخت. اولین اثر وی بر اساس رمانی از خودش به نام مردی که خواب است بود که همراه با برنار کوئه‌سان آن را کارگردانی کرد. این اثر در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جایزه ژان ویگو شد. پرک از سال ۱۹۷۶ به بعد به تهیه جدول کلمات متقاطع برای هفته‌نامهی لو پوئن نیز می‌پرداخت. این شغل باعث شد دامنه کلمات وی بسیار وسیع شود.

موضوعِ کتابِ انواع فضا، دقیقا خلاء نیست. بلکه آن چیزی است که در اطراف یا درونِ آن وجود دارد. برای شروعِ این موضوع چیزِ زیادی وجود ندارد. هیچ، غیرمحسوس، تقریبا غیر مادی، امتدادِ چیزی،چیزی خارجی، آنچه خارج از ماست، آنچه در میانش حرکت می‌کنیم، محیطِ اطرافِ ما، فضایی که پیرامونِ ماست …

فضا. نه آن فضاهای بی حد و حصر که سکوت و بی‌کرانگی‌اش، با چیزی مانند ترس به پایان می‌رسد و نه فضای پیرامونِ سیاره‌ها ستاره‌ها که ذره ای از آن به تسخیر در آمده، یا فضای بینِ کهکشان‌ها، بلکه فضاهایی که به هر طریقی در دسترس‌اند مثلا شهرها یا دهات‌ها، دالان‌های متروی پاریس یا پارکی عمومی.

ما در فضا زندگی می‌کنیم، میان این فضاها، این شهرها، این دهات‌ها، این دالان‌ها، این پارک‌ها!
این موضوع برای ما بدیهی است. شاید براستی بدیهی باشد اما نه تنها بدیهی نیست بلکه نباید آن را چیزی عادی پنداشت!
فضا در ظاهر واقعی است و در نتیجه به احتمال زیاد منطقی است. می‌توانیم لمس کنیم. حتی می‌توانیم به خودمان اجازه‌ی خیال پردازی بدهیم. مثلا هیچ چیز نمی‌تواند ما را از تصورِ چیزی که نه شهر است و نه دهات، باز دارد. یا تصور این که دالان‌های مترو همزمان می‌توانند پارک‌های عمومی باشند.چیزی مانعِ ما نمی‌شود که وجود مترو در قلب دهات را تصور کنیم.

در هر صورت آنچه پیداست و در آن شکی نداریم این است که در زمان های بسیار دور که هریک از ما خاطره‌ای مختصر از آن داریم، هیچ کدام از این‌ها وجود نداشت. نه دالان‌ها، نه پارک‌ها، نه شهر و نه دهات …!

بطور خلاصه ، فضاها مجزا، شکسته و متنوع شده‌اند. امروز فضاهایی از هرنوع و اندازه، برای هر استفاده و عملکردی وجود دارد و زندگی یعنی رفتن از فضایی به فضای دیگر به بهترین نحو و بدونِ هر مشقتی !

نقد معماری

Episode 039- اخلاق حرفه ای و نقد در معماری 3

اپیزود 39م در این اپیزود میزبان حضور گرم جناب آقای دکتر سیامک پناهی هستیم و به امر نقد معماری می پردازیم. نقد و نقادی را باید مهمترین عامل محرک و موتور پیش برنده تمدن مدرن دانست. در واقع مدرنیته با نقادی و نقد کردن خود و دیگری، تازه به تازه و نو به نو می‌شود....

Episode 039- اخلاق حرفه ای و نقد در معماری 3
/

چنانچه از معرفی کتابِ انواع فضا لذت بردید و برایتان مفید بود، نمانایی شوید و در کست باکس نیز ما را دنبال کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست